KVC Media ஆசிரியர் கட்டுரை
இலங்கையின் அரசியலமைப்பில் மாற்றம் செய்யப்படும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பமும், அது நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படும் ஒரு சட்ட நடவடிக்கை என்ற வரம்புக்குள் மட்டும் பார்க்கப்படக்கூடாது.
ஏனெனில் அரசியலமைப்பு என்பது அரசாங்கத்திற்கான விதிமுறைகள் மட்டுமல்ல. அது மக்களின் உரிமைகள், நீதித்துறையின் சுயாதீனம், அரச நிறுவனங்களின் அதிகார எல்லைகள் மற்றும் ஜனநாயகத்தின் பாதுகாப்பு ஆகியவற்றை நிர்ணயிக்கும் நாட்டின் அடிப்படை சட்டக் கட்டமைப்பாகும்.
அந்த வகையில், தற்போது முன்வைக்கப்பட்டுள்ள 22வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் இலங்கை மக்களும் தீவிரமாக கவனிக்க வேண்டிய ஒரு விடயமாகியுள்ளது.
இந்த திருத்தத்தின் மையத்தில் இருப்பது நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை மாற்றும் முன்மொழிவாகும். ஆனால் உண்மையான கேள்வி அதைவிட பெரியது.
ஒரு நீதிபதியின் ஓய்வு வயதை இரண்டு ஆண்டுகள் அதிகரிப்பது மட்டும்தானா இந்த விவகாரம்? அல்லது நீதித்துறையின் சுயாதீனம், அரச அதிகாரத்தின் சமநிலை மற்றும் இறுதியில் மக்களின் அதிகாரம் தொடர்பான கேள்வியா?
இன்று இலங்கை எதிர்கொள்ளும் முக்கியமான அரசியலமைப்பு விவாதம் இதுதான்.
22வது திருத்தம் என்ன மாற்றத்தை முன்வைக்கிறது?
தற்போதுள்ள அரசியலமைப்பு ஏற்பாட்டின்படி, உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயது 65 ஆண்டுகளாகவும், மேன்முறையீட்டு நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயது 63 ஆண்டுகளாகவும் உள்ளது.
முன்மொழியப்பட்ட 22வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம், உச்சநீதிமன்ற நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை 65இல் இருந்து 67 ஆகவும், மேன்முறையீட்டு நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை 63இல் இருந்து 65 ஆகவும் உயர்த்த முன்வைக்கிறது.
மேலும், உயர்நீதிமன்றம், மாவட்ட நீதிமன்றம் மற்றும் நீதவான் நீதிமன்றங்களில் பணியாற்றும் நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதிலும் இரண்டு ஆண்டுகள் அதிகரிப்பு முன்மொழியப்பட்டுள்ளது. இந்த மாற்றங்கள் தொடர்பான ஏற்பாடுகள் தனியான நீதித்துறை திருத்த மசோதாவுடனும் இணைக்கப்பட்டுள்ளன.
இதனுடன், மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பதற்கான ஏற்பாடும் முன்மொழியப்பட்டுள்ளதாக தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போதைய 19 நீதிபதிகளிலிருந்து 24 வரை எண்ணிக்கையை உயர்த்தும் நோக்கமும் இதில் உள்ளது.
அதேவேளை, பிரதம நீதியரசர் 67 வயதை அடையும் போது அல்லது ஆறு ஆண்டுகள் பதவியில் இருந்த பின்னர் — எது முதலில் நிகழ்கிறதோ அதன்படி — ஓய்வு பெற வேண்டும் என்ற ஏற்பாடும் முன்மொழியப்பட்டுள்ளது.
அரசாங்கம் ஏன் இந்த மாற்றத்தை விரும்புகிறது?
இந்த விவகாரத்தில் அரசாங்கத்தின் தரப்பையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இலங்கையின் நீதிமன்றங்களில் வழக்குகள் தேங்கியிருப்பது நீண்டகால பிரச்சினையாக இருந்து வருகிறது. நீதித்துறையில் அனுபவமுள்ள நீதிபதிகளை மேலும் சில ஆண்டுகள் பதவியில் வைத்திருப்பதன் மூலம் வழக்குத் தேக்கத்தை குறைக்கவும், நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளின் தொடர்ச்சியை உறுதி செய்யவும் முடியும் என்பது இந்த மாற்றத்திற்கு முன்வைக்கப்படும் முக்கியமான காரணங்களில் ஒன்றாகும்.
ஒரு நீதிபதி பல ஆண்டுகள் அனுபவம் பெற்றிருக்கும் நிலையில், அவரை கட்டாய ஓய்வுக்கு அனுப்புவதற்கு பதிலாக மேலும் இரண்டு ஆண்டுகள் சேவையில் வைத்திருப்பது சில சந்தர்ப்பங்களில் நிறுவனத்திற்கு பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
அதேபோல், மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தின் நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிப்பது வழக்குகளின் சுமையை பகிர்ந்து கொள்ள உதவக்கூடும்.
எனவே, நீதித்துறையின் செயல்திறனை அதிகரிப்பது என்ற நோக்கம் தானாகவே தவறானது என்று கூற முடியாது.
ஆனால் இங்குதான் அடுத்த முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது.
நல்ல நோக்கம் இருந்தால் மட்டும் போதுமா?
அரசாங்கம் ஒரு சட்ட மாற்றத்தை நல்ல நோக்கத்துடன் முன்வைக்கிறது என்று கூறுவது மட்டும் போதுமானதல்ல.
குறிப்பாக நீதித்துறையைப் பற்றிய அரசியலமைப்பு மாற்றங்களில், “இந்த மாற்றம் ஏன் தேவை?” என்பதுடன் “இந்த மாற்றம் யாருக்கு எவ்வாறு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்?” என்பதும் தெளிவாக விளக்கப்பட வேண்டும்.
நீதித்துறை என்பது அரசாங்கத்தின் ஒரு சாதாரண நிர்வாக நிறுவனம் அல்ல.
அரசாங்கம் எடுக்கும் முடிவுகள் சட்டத்திற்கு உட்பட்டவையா என்பதை சோதிப்பதும் நீதிமன்றங்களின் பணிகளில் ஒன்றாகும்.
ஒரு சாதாரண குடிமகன் தனது உரிமைக்காக நீதிமன்றத்தை நாடும்போது, அவர் எதிர்பார்ப்பது அரசாங்கத்தின் மீது பயமின்றி சட்டத்தைப் பயன்படுத்தக்கூடிய ஒரு சுயாதீனமான நீதித்துறையாகும்.
அதனால் நீதிபதிகளின் பதவிக்காலம் தொடர்பான மாற்றங்கள் எப்போதும் நீதித்துறை சுயாதீனத்தின் கண்ணோட்டத்திலும் ஆராயப்பட வேண்டும்.
சர்ச்சையின் முக்கிய காரணம் என்ன?
இந்த மசோதாவை எதிர்க்கும் தரப்புகள், குறிப்பாக தற்போது பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிகளுக்கும் புதிய ஓய்வு வயது ஏற்பாடு பொருந்தும் என்பதில் கவலை தெரிவித்துள்ளன.
ஐக்கிய மக்கள் சக்தி (SJB), இலங்கை சட்டத்தரணிகள் சங்கம் (BASL) உள்ளிட்ட தரப்புகள் முன்மொழிவுக்கு எதிராக உச்சநீதிமன்றத்தில் மனுக்கள் தாக்கல் செய்துள்ளன.
மேலும், நீதித்துறையின் சுயாதீனம் தொடர்பான ஐ.நா. சிறப்பு அறிக்கையாளர் Margaret Satterthwaite, பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிகளின் பதவிக்காலத்தை ஒரு குறிப்பிட்ட அரசியலமைப்பு மாற்றத்தின் மூலம் நீட்டிப்பது நிர்வாக மற்றும் சட்டமன்ற தலையீடு தொடர்பான அபாயங்களை உருவாக்கக்கூடும் என கவலை தெரிவித்துள்ளதாக செய்தி வெளியாகியுள்ளது.
இது அரசாங்கம் தவறு செய்துவிட்டது என்பதற்கான இறுதி தீர்ப்பு அல்ல.
ஆனால், இத்தகைய கவலைகளுக்கு அரசாங்கம் தெளிவான பதிலை வழங்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.
இது ஒரு அரசியல் விவகாரமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டுமா?
இல்லை.
இதுதான் பொதுமக்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய முக்கியமான விடயம்.
ஒரு அரசாங்கம் மாறும்.
ஒரு எதிர்க்கட்சி நாளை அரசாங்கமாகலாம்.
ஒரு ஜனாதிபதி மாறுவார்.
ஆனால் நீதித்துறை என்பது அந்த அரசியல் மாற்றங்களைத் தாண்டி செயல்பட வேண்டிய நிறுவனம்.
இன்று அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு சாதகமாகத் தோன்றும் ஒரு சட்ட ஏற்பாடு, நாளை அதிகாரத்தில் இருக்கும் வேறு ஒருவரால் வேறு விதமாக பயன்படுத்தப்படலாம்.
அதனால் அரசியலமைப்பு மாற்றங்களை “எங்கள் கட்சி ஆதரிக்கிறதா?” அல்லது “எங்கள் கட்சி எதிர்க்கிறதா?” என்ற கேள்வியால் மட்டும் மதிப்பிடுவது ஆபத்தானது.
கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“இந்த மாற்றம் நாளைய இலங்கையில் ஜனநாயக நிறுவனங்களை மேலும் வலுப்படுத்துமா?”
என்பதே.
ITAK ஏன் பொதுவாக்கெடுப்பு கோருகிறது?
இந்த விவகாரத்தின் மற்றொரு முக்கிய முன்னேற்றமாக, இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சி (ITAK) 22வது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தை பொதுவாக்கெடுப்புக்கு உட்படுத்த வேண்டும் என கோரியுள்ளது.
அக்கட்சி, இந்த திருத்தம் மக்களின் இறையாண்மையுடன் தொடர்புடையது என்பதால் மக்கள் நேரடியாக முடிவு செய்ய வேண்டும் என வலியுறுத்தியுள்ளது.
இது ஒரு அரசியல் கட்சியின் நிலைப்பாடு என்பதை தனியாக கவனிக்க வேண்டும்.
ஆனால் இந்தக் கோரிக்கை எழுப்பும் ஜனநாயகக் கேள்வி முக்கியமானது:
அரசியலமைப்பில் மக்களின் அடிப்படை அதிகாரத்துடன் தொடர்புடைய மாற்றம் ஏற்பட்டால், மக்கள் நேரடியாக அதில் கருத்து தெரிவிக்க வேண்டுமா?
இதற்கான சட்டப்பூர்வ பதில் அரசியலமைப்பின் விதிகள் மற்றும் உச்சநீதிமன்றத்தின் தீர்மானத்தைப் பொறுத்தது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் பங்கு ஏன் முக்கியம்?
22வது திருத்தம் தொடர்பாக பல தரப்புகள் உச்சநீதிமன்றத்தில் மனுக்கள் தாக்கல் செய்துள்ளன.
முக்கியமாக, இந்த மசோதா நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு இரண்டு-மூன்றாம் பெரும்பான்மை மட்டும் போதுமா அல்லது பொதுவாக்கெடுப்பும் தேவையா என்பதையும் நீதிமன்றம் தீர்மானிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது.
இது ஒரு சாதாரண சட்ட விவகாரம் அல்ல.
இது இலங்கையின் அரசியலமைப்புச் சமநிலையைப் பற்றிய கேள்வி.
அதனால் நீதிமன்றத்தின் தீர்மானம் எந்த அரசியல் கட்சிக்கு சாதகமானது என்பதைக் காட்டிலும், அரசியலமைப்பின் விதிகள் எவ்வாறு விளக்கப்படுகின்றன என்பதே முக்கியமானதாகும்.
மக்களுக்கு இதில் என்ன தொடர்பு?
“நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை இரண்டு ஆண்டுகள் அதிகரிப்பதால் சாதாரண மக்களுக்கு என்ன?” என்று ஒருவர் கேட்கலாம்.
இதற்கான பதில் மிகவும் நேரடியானது.
ஒரு குடிமகனின் நிலம் தொடர்பான வழக்கு நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம்.
ஒரு குடும்பத்தின் சொத்து பிரச்சினை நீதிமன்றத்தில் இருக்கலாம்.
ஒரு தொழிலாளியின் உரிமை தொடர்பான வழக்கு இருக்கலாம்.
ஒரு நிறுவனத்துக்கும் அரசாங்கத்துக்கும் இடையிலான சட்டப் பிரச்சினை இருக்கலாம்.
ஒரு அரசாங்க முடிவு சட்டத்திற்கு முரணானது என்று ஒருவர் கருதலாம்.
இவ்வாறான அனைத்து சூழல்களிலும் இறுதியில் மக்கள் நம்புவது நீதிமன்றத்தையும் சட்டத்தையும் தான்.
அதனால் நீதித்துறையின் கட்டமைப்பில் ஏற்படும் எந்த முக்கியமான மாற்றமும் பொதுமக்களுக்குத் தொடர்பில்லாத ஒன்றல்ல.
அனுபவமா? புதிய தலைமுறையா?
இந்த விவாதத்தில் இரு பக்கங்களிலும் நியாயமான வாதங்கள் உள்ளன.
ஒருபுறம், அனுபவமிக்க நீதிபதிகளை தொடர்ந்து சேவையில் வைத்திருப்பது நீதித்துறைக்கு பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.
மறுபுறம், பதவி மாற்றம் மற்றும் புதிய நீதிபதிகளின் வருகை நீதித்துறையில் புதிய சிந்தனைகளையும் கொண்டு வரலாம்.
எனவே ஓய்வு வயதை உயர்த்துவது தானாகவே நல்லது அல்லது கெட்டது என்று தீர்மானிப்பதைவிட, எந்த காரணத்திற்காக, எந்த காலத்திற்கு, எந்த நீதிபதிகளுக்கு, எந்த நடைமுறையின் கீழ் இந்த மாற்றம் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதுதான் முக்கியம்.
இன்னொரு முக்கியமான கேள்வி: ஏன் இப்போது?
ஒரு அரசியலமைப்பு மாற்றத்தின் நேரமும் முக்கியமானது.
அரசாங்கம் நீதித்துறை வழக்குத் தேக்கத்தை குறைக்க விரும்பினால், ஓய்வு வயதை அதிகரிப்பதுடன் மட்டுமல்லாமல்:
- நீதிபதிகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரித்தல்,
- நீதிமன்ற உட்கட்டமைப்பை மேம்படுத்துதல்,
- டிஜிட்டல் வழக்கு மேலாண்மையை விரிவுபடுத்துதல்,
- சட்ட நடைமுறைகளை விரைவுபடுத்துதல்,
- நீதிமன்ற ஊழியர்களின் திறனை அதிகரித்தல்,
- நீண்டகாலமாக நிலுவையில் உள்ள வழக்குகளுக்கு சிறப்பு தீர்வு முறைகளை உருவாக்குதல்
போன்ற நடவடிக்கைகளும் ஒரே நேரத்தில் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.
ஓய்வு வயதை இரண்டு ஆண்டுகள் உயர்த்துவது மட்டும் நீதித்துறையின் அனைத்து பிரச்சினைகளுக்கும் தீர்வாக இருக்க முடியாது.
இதுவே அரசாங்கத்திடம் கேட்கப்பட வேண்டிய முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்றாகும்.
அரசாங்கம் மக்களுக்கு என்ன விளக்க வேண்டும்?
இந்த நிலையில் அரசாங்கம் அரசியல் குற்றச்சாட்டுகளுக்கு அரசியல் பதில் வழங்குவதைத் தாண்டி, பொதுமக்களுக்கு தரவு அடிப்படையிலான விளக்கத்தை வழங்க வேண்டும்.
குறிப்பாக:
1. தற்போதைய நீதிமன்ற வழக்குத் தேக்கம் எவ்வளவு?
2. அதில் எத்தனை வழக்குகள் உச்சநீதிமன்றம் மற்றும் மேன்முறையீட்டு நீதிமன்றத்தில் உள்ளன?
3. ஓய்வு வயதை அதிகரிப்பதால் ஆண்டுக்கு எத்தனை நீதிபதிகள் கூடுதலாக சேவையில் இருப்பார்கள்?
4. இதனால் வழக்குகளைத் தீர்க்கும் வேகம் எந்த அளவுக்கு அதிகரிக்கும்?
5. தற்போதைய நீதிபதிகளுக்கு இந்த மாற்றத்தைப் பயன்படுத்துவதற்கான காரணம் என்ன?
6. நீதித்துறையின் சுயாதீனத்தை பாதுகாக்க என்ன பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் உள்ளன?
7. ஏன் பொதுவாக்கெடுப்பு தேவை அல்லது தேவையில்லை என்பதற்கான அரசியலமைப்புச் சட்ட அடிப்படை என்ன?
இந்தக் கேள்விகளுக்கு தெளிவான பதில் கிடைத்தால்தான் பொதுமக்கள் இந்த திருத்தத்தை அறிவார்ந்த முறையில் மதிப்பிட முடியும்.
எதிர்க்கட்சிகளும் பொறுப்புடன் பேச வேண்டும்
அரசாங்கத்தை விமர்சிப்பது எதிர்க்கட்சிகளின் ஜனநாயக உரிமை.
ஆனால் அரசியலமைப்பு விவகாரத்தில் “ஜனநாயகத்தின் முடிவு”, “நீதித்துறை அழிக்கப்படுகிறது” போன்ற மிகப்பெரிய குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைக்கும் போது, அதற்கான சட்ட மற்றும் நடைமுறை ஆதாரங்களையும் பொதுமக்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.
அதேபோல், இந்த மசோதாவில் உண்மையில் பயனுள்ள நீதித்துறை சீர்திருத்தங்கள் இருந்தால், அவற்றை முழுமையாக நிராகரிப்பதற்குப் பதிலாக தேவையான திருத்தங்களை முன்மொழிவதும் எதிர்க்கட்சிகளின் பொறுப்பாகும்.
ஜனநாயகம் என்பது அரசாங்கம் எதைச் செய்தாலும் எதிர்ப்பது அல்ல; சரியானதை ஆதரித்து, தவறானதை ஆதாரத்துடன் எதிர்ப்பது.
மக்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்?
இந்த விவகாரத்தில் பொதுமக்கள் ஒரு அரசியல் கட்சியின் சமூக ஊடகப் பதிவை மட்டும் நம்பக்கூடாது.
மசோதா என்ன சொல்கிறது?
அரசாங்கம் என்ன காரணம் கூறுகிறது?
எதிர்க்கட்சிகள் என்ன எதிர்ப்பு தெரிவிக்கின்றன?
சட்டத்தரணிகள் மற்றும் நீதித்துறை நிபுணர்கள் என்ன கூறுகின்றனர்?
உச்சநீதிமன்றம் என்ன தீர்மானிக்கிறது?
பொதுவாக்கெடுப்பு தேவைப்படுகிறதா?
என்ற கேள்விகளை தனித்தனியாக புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அரசியலமைப்பு என்பது சட்ட நிபுணர்களுக்கான புத்தகம் மட்டும் அல்ல. அது ஒவ்வொரு இலங்கையரின் உரிமைகளையும் பாதுகாக்கும் ஆவணம்.
KVC Media ஆசிரியர் நிலைப்பாடு
22வது அரசியலமைப்புத் திருத்தம் குறித்து KVC Mediaவின் பார்வை தெளிவானது:
நீதித்துறையை வலுப்படுத்தும் எந்த சீர்திருத்தமும் வரவேற்கப்பட வேண்டும். ஆனால் நீதித்துறையின் சுயாதீனம் குறித்து நியாயமான சந்தேகம் எழும் எந்த மாற்றமும் போதுமான வெளிப்படைத்தன்மையுடனும் சட்ட ரீதியான விளக்கத்துடனும் மட்டுமே முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.
அரசாங்கம் தனது நோக்கம் நல்லது என்று கூறுவதுடன் நின்றுவிடக்கூடாது.
அது ஏன் இந்த மாற்றம் தேவை, அதன் மூலம் என்ன பயன் கிடைக்கும், தற்போதைய நீதிபதிகளுக்கு ஏன் அது பொருந்த வேண்டும், நீதித்துறை சுயாதீனம் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்படும் என்பதை மக்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.
அதேபோல், எதிர்க்கட்சிகளும் மக்கள் அச்சத்தை உருவாக்கும் அரசியல் வாசகங்களைத் தாண்டி, தங்களது சட்ட ரீதியான எதிர்ப்பை தெளிவாக முன்வைக்க வேண்டும்.
இறுதியில் முடிவு யாருடையது?
இது தான் இந்த முழு விவாதத்தின் மையக் கேள்வி.
அரசாங்கத்தினுடையதா?
நாடாளுமன்றத்தினுடையதா?
நீதிமன்றத்தினுடையதா?
அல்லது இறுதியில் மக்களுடையதா?
அரசியலமைப்பு அதற்கான நடைமுறையை நிர்ணயிக்கும்.
ஆனால் ஜனநாயகத்தின் உண்மையான வலிமை, ஒரு சட்டத்தை எவ்வளவு வேகமாக நிறைவேற்றுகிறோம் என்பதில் இல்லை.
அதை எவ்வளவு வெளிப்படையாகவும், சட்டப்பூர்வமாகவும், மக்களின் நம்பிக்கையுடனும் நிறைவேற்றுகிறோம் என்பதில்தான் உள்ளது.
22வது திருத்தம் நீதிபதிகளின் ஓய்வு வயதை இரண்டு ஆண்டுகள் அதிகரிக்கும் ஒரு சட்ட மாற்றமாக ஆரம்பித்திருக்கலாம்.
ஆனால் இன்று அது அதைவிடப் பெரிய கேள்வியை எழுப்பியுள்ளது:
“நீதித்துறையை எவ்வாறு வலுப்படுத்துவது?” என்பதற்கு அப்பால், “நாளைய இலங்கையில் அதிகாரத்தை யார் கட்டுப்படுத்துவார்கள்?” என்ற கேள்விக்கும் நாம் பதில் அளிக்க வேண்டிய நேரமிது.
அந்தப் பதில் ஒரு அரசியல் கட்சியின் விருப்பமாக இருக்கக்கூடாது.
அது அரசியலமைப்பின் பாதுகாப்பிலும், நீதித்துறையின் சுயாதீனத்திலும், இறுதியில் மக்களின் இறையாண்மையிலும் இருக்க வேண்டும்.
— KVC Media ஆசிரியர் குழு
Abdul Razak M. Muzammil is Founder and Editor-in-Chief of KVC Media. View author profile